2 Ekim 2011 Pazar

Bazılarından daha TÜRK


Almanya'da yayın yapan ZDF televizyonundaki bir yarışma programında; Tüm Dünya Marşlarını ezbere bildiğini iddia eden İSVİÇRELİ GENÇ, jüri tarafından seçilen 5 ülkenin milli marşını sırayla ezbere okudu.. Okuduğu son ülke TÜRKİYE idi ve milli marşımızı okumadan önce gencin ağzından şu tarihi sözler döküldü; "TÜM SALON AYAĞA KALSIN, TÜRK MİLLİ MARŞI OTURARAK DİNLENMEZ.." BUNUN ÜZERİNE SALONDAKİ TÜM ALMANLAR AYAĞA KALKTI ...

1 Ekim 2011 Cumartesi

BU YAZI VATAN HAİNLERİNE SADAKAM OLSUN

Utanmak
Sadece insana değil, hayvana bile verilen bir özellik…
Benim köpeğim bile utanmayı biliyor, bir kabahat işlediğinde, ortadan kaybolup odaya saklanıyor. Çok mecbur kalır da bana bakması gerekirse, gözlerini kaçırmaya çalışıyor. Yani kısaca köpekler bile yaptığından utanıyor.
Siz ki insanım diye gezenler…
Siz ki insan-ı mahlûkatız diye yeri göğü inletenler…
Bunca şehit verirken bu Vatan, hiç mi utanmazsınız kendinizden?
Bir ülkenin saflığını kullanırken, hiç mi gözlerini kaçırmazsınız aynalardan?
Ramazandan sonra yapacakları varmış. Bedelini ödeteceklermiş.
Heeey insanım diye gezenler!
Bizim yavrularımız Ramazanda düşüyorlar buz gibi toprağa. Bizim yavrularımızın Anaları, Ramazanda tanışıyorlar cehennemin korlarıyla.
Öyle masa başında tek başına oturmakla olmuyor liderlik.
Bizim köyün tek başına muhtarı, kendi ellerinle şekillendirdiğin ordu 51 şehit verdi, o da şimdilik…
Siz daha Yurdumun toprağını korumaktan acizken, birde Suriye sınırın da hazırlıklara başlıyorsunuz.
Çok mu acıtıyor canınızı Arapların iç işleri, çok mu acıtıyor canınızı Türk olmayan tüm ulusların meseleleri.
Diyorum ya köpekler bile utanmayı biliyor. Onlar bile kabahatlerinden sonra kutlama yapmıyor.
Siz kalkıp 10. yılınızı kutluyorsunuz.
Hayaldi gerçek oldu diyorsunuz.
Sorarım size kimin hayalleri gerçek oldu?
Gırtlağa kadar borçlandığımız elin gâvurunun mu?
İmralı’da rahat ettirmeye çalıştığınız domuz tohumunun mu?
Okyanus ötesinden ipinizi oynatan İmamın ordusunun mu?
Para diye ağzının suyu akan iş adamlarınızın mı?
Omuz omuza durduğunuz Atatürk düşmanlarının mı?
Söyleyin kimin hayali gerçek oldu.
Sonunda zıvanadan çıkardınız Milleti.
Benim bile kalemimden kan damlattınız.
Alın size beni daha iyi tehdit edeceğiniz bir yazı.
Sizden korkan sizin gibi olsun.
Hayatta kaybedecek iki şeyi vardır insan gibi insanın, biri zamanı, diğeri canı.
Ya atarsınız Silivri’ye harcarsınız zamanımı, ya salarsınız köpeklerinizi alırsınız canımı.
İkisi de bu Vatana feda olsun.
Sizin gibi Ne Mutlu Türküm diyemeyen tüm hainlere de bu yazım, sadakam olsun…

30 Eylül 2011 Cuma

Üye olan tüm dostlara teşekkürler. Facebooktan bildirmek istemedim, ancak yakın bir zaman sonra yazılarımı sadece bloğumdan yayınlamayı planlıyorum. Facebookta da sadece bloğun yazılarını yayınlamayı düşünüyorum, tabi gazetelerimiz devam edecek, ancak böyle zorlu dönemlerde alternatifli yayın yapmanın daha sağlıklı olabileceği kanaatindeyim. Uğraş verdiğiniz ve benimle olduğunuz için hepinize teşekkür ederim, iyi ki varsınız.
Sevgiyle kalınız.
Bige AKSOY

EY İNSANLIĞINDAN UTANANLAR ON YILDIR NEREDESİNİZ

Yıl 1999;
Bebek katili Öcalan yakalanarak Türkiye’ye getirildi…
Henüz Türkiye Cumhuriyeti topraklarına ayak basmadan ‘hizmet etmek istiyorum’ diye yalvarıyordu…
Korku midesine vurmuş acı ve tedirginlikten kıvranıyordu…
Ecel terleri tüm yüzünü kaplamış, alnından akan ter yüzünden gözleri yanıyordu…
Çevresinde gördüğü herkes ona, orağıyla bekleyen Azrail gibi görünüyordu…
İlk ifadesinde ‘DEVLETİMİN EMRİNDEYİM’ diye haykırdı.
Koskoca Türkiye Cumhuriyetinin karşısında yenilgiyi kabul etmiş bir zavallıydı…

Yıl 2001;
Türkiye Cumhuriyeti yıllar sonra aradığı huzura kavuşmuştu, hiçbir ana ağlamadı, çünkü Türkiye Cumhuriyeti’nin Şehit sayısı sıfırdı…
Yıl 2002;
AKP Tek başına iktidara geldi. Türkiye tekrar şehit vermeye başladı. Tüm yıl itibarîyle Şehit sayımız altıydı.
Yıl 2003;
Şehit sayımız 21’e
Yıl 2004;
Şehit sayımız 73’e
yıl 2005;
 92’ye
yıl 2006;
121’e
yıl 2007;
134’e
ve yıl 2008’de;
Şehit sayımız 150’ye yükseldi.
Takvimler 2009 yılını gösterdiğinde, Demokratik açılım süreci başladı, Şehit sayımız 135 oldu.
2010 yılında ise 139 fidanımız aramızdan ayrıldı.
Sonuçta Demokratik açılım, Kürt açılımı ve İleri Demokrasi saçmalıklarıyla 2011 kapımıza dayandı;
Okul kitaplarından Atatürk’ün resimleri, Gençliğe hitabe, İstiklâl Marşı kaldırıldı. Türk olduğunu beyan etmek faşizm ile eş değer sayılarak neredeyse Anayasal suç ilân edilecek duruma geldi. Şerefli Türk Ordusunun 200’ün üzerinde ki Askeri, saçma iddialara dayanılarak, Silivri zindanlarında çürümeye terk edildi.
İsrail, Suriye, İran ve hatta Yunanistan savaş söylemleriyle anılmaya başlandı.
Ermenistan gözünü Türk topraklarına dikip, gençlerine Ağrıyı hedef olarak gösterdi.
68 Gazeteci yazdıkları dolayısıyla tutuklu ve hükümlü olarak ceza evine kondu.
19 yurttaşımız terör örgütü tarafından rehin alındı.
Özelleştirme kapsamında tüm değerlerimiz yabancılara satıldı. Bayrağımız defalarca göz göre, göre yakıldı.

2011 yılı daha bitmedi; şehit sayımızın kaça ulaşacağı henüz belli değil. Şehit vermeden geçirdiğimiz gün sayısı neredeyse bir elin parmakları kadar. Terör artık doğmamış bebeklerimizi bile öldürür hale geldi ve bu gün ihanete sessiz kalan medya ‘İNSANLIĞIMIZDAN UTANIYORUZ’ manşetiyle karşımıza çıktı.
Siz ilk TÜRK olduğunuzdan utandınız beyler, İNSAN olduğunuz yeni mi aklınıza geldi?


5 Eylül 2010 Pazar

Kalbim içerisinde yüzlerce davul varmışçasına çarpıyor, içim titriyor, o gün tüm getirileriyle geliyor, biliyorum. Evin içerisinde bir o yana, bir bu yana dolanıp duruyorum. Sabırsız çocuklardan hiçbir farkım yok, hediye paketini sallıyorum, sallıyorum, ama o kadar büyük ki, hayal dünyama sığdıramıyorum. İçinde ne olduğunu bilmesem de, yaşatacağı mutluluğun kokusunu, fersah fersah uzaktan hissediyorum. Güzel günler sadece, biraz daha hazırlanabilmek için, beni kapıda bekletiyor, büyük ödülümü, yüzünü gördüğüm ilk anda alacağımı bilerek bekliyorum. Anlam veremiyorum yaşadığım duyguya, sadece hissediyorum. Bu yazıyı yayınlar mıyım, yoksa kendime ispat olsun diye saklar mıyım bilemiyorum. Bir an düşündüğümde, ben geleceğe ve hislerime inanıyorum, bu belgeyi tüm evrenin gücünü kanıtlamak için, herkese sunmak istiyorum. (Umarım, delirdiğimi düşünebilecek gözler, hiçbir harfime değmez)

HEPİMİZE İYİ PAZARLAR...

Pazar kahvaltısı çekti gönlüm. Önüme sevgiyle dolu bir tabak sunulsun istedim. Hiç görmediğim kadar, kalabalık olsun gönüller. Kuş sütü, sevgi sözcüklerinde, şakıyarak dillensin. Fokurdayan yumurta, aman kimse kimseyi kırmasın diye taş kessin. İlgi olsun çayıma katılan, tatlı sözle şekerlensin. Mis gibi kızarmış ekmek koksun yuvam, yaşandığını belli etsin. Soframdaki her gazete bembeyaz sayfalardan ibaret olsun, verecek kötü haber bulamasın, izlemesin vahşetleri. Dışarıdan mutlu insan sesleri yükselsin. Davete icabet edecek, dostlar olsun çevremde. Tatlı bir esinti, tüm kararmış kalpleri serinletsin. Çocuk sesleri, rahatsız etmesin tahammülsüz kulakları, her çocuk hak ettiği değerde sevilsin. Her birimizin bir sofrası olsun, ister Pazar, ister her gün serilsin. Yeter ki her evde bir nebze huzur boy göstersin.


Bige Aksoy

4 Eylül 2010 Cumartesi

İNADINA YAZIYORUM

Bir hayal kurdum. Beklide hiç gerçekleşmeyeceğini bildiğim halde, inandım ona. Pembe renge boyadım düşlerimi, yazıya döktüm söyleyemediklerimi. Beceriksizce harfleri sıraladım. Beğenildiğini gördüğümde, yaşam kadar şaşırdım. Sonra korkmaya başladım hayallerimden, düşlediklerim kocaman insanların işleriydi. Kendini bilmek, ileride acı çekmekten kurtarabilirdi beni. Beklide bunlardan sakınabilmek için, asla değmemeliydi ellerim kalemlere, ama engel olamadım sözcüklerin zihnime girmesine. Şimdi pes ediyorum. Denemelisin diyen iç sesime, yazmaya devam et diyen yüreklere, İNADINA YAZIYORUM diyorum...
BİGE AKSOY

AKILLI KADIN OLMANIN LANETİ

Akıllı kadın olmak nasıl bir lânettir bilir misin? Her olanı görür, yaşayacağın her felâketi önceden bilirsin. Hayatın zekânı saklamaya çalışmakla geçer. Bir gün gelir seversin, sevilmediğini bilirsin. Aşk sözleri havalarda uçuşurken, sadece gülümsersin. Gerçek olmadığını bildiğin halde, hep seni seviyorum demesini istersin, gözlerinin içine bakıp yalan söylemekten nasılda rahatsız olduğunu izlersin, ama yinede duymak istersin. Gözyaşlarını kullanmayı ustaca öğrenirsin, ama geceleri akan damlaları ne kimseye gösterebilirsin, nede söyleyebilirsin. Sevdiğin seninle gurur duysun istersin, ama seni alkışlamadığında, her başarınla ezildiğini, seni kendinden görmediğini de bilirsin, en acısı bunu bildiğini de diyemezsin. Zamanla hayal kurmaktan vaz geçersin, çünkü asla gerçekleşmeyeceğini bilirsin. En sonunda tüm hayallerini gözyaşlarına yükleyip sonsuzluğa gönderirsin, ardından da aklına lânet edersin. Akıllıysan sadece ihtiyaç giderdiğini bilirsin, sen bir omzun şefkatini beklerken, ona dağlara sığınır gibi sığınırken, sadece sevdiğinin ısısıyla idare edersin. Gerçek olmadığını bile bile daha sıkı sarılmasını istersin. Gitmek istersin… Ancak gittiğinde kıymetinin bilineceğini bildiğin halde, sevdiğine kıyamaz bu sevdayı çöpe atamaz, gidemezsin. Tüm yaşananlardan sana arta kalan, tek bir soru olur, her gece bu soruyu kendine yinelersin, tekrar üzerine tekrar edersin, Akıllı kadın olmak nasıl bir lânettir bilir misin?


BİGE AKSOY

NE AŞKLAR TÜKETTİM BEN...

Ne aşklar tükettim ben. Sevdayı benden yana, sevmeyeni isyana, aşkı gözyaşına, ayrılığı umuda, sonuçlarını da boşluğa yükledim.


Ne küçücük adamları devleştirdim. Yalan yanlış misyonlar edindirdim. Tepeleri aşmaktan korkanları, fütursuzca dağlara benzettim. Kahramanlara dönüştürdüm, eşekkulaklı kralları. Hep sevdim, sevmenin ne olduğunu bile bilmezken, sonu gelmeden bitecekken, sonsuzluğa yeltendim. Gidebilme ihtimallerini sevdim hep, gitmeye cesareti olanları yücelttim, ama her döndürdüğüm adamda, ben aşkımı kaybettim…

BİGE AKSOY

3 Eylül 2010 Cuma

Avrupa Gazetesi 02-09-2010 yazısı...

Tam 30 yıl devirdim bu hayatta, küsuratlarına takılmadığım, tam 30 yıl. Göz açma mesafesinde yavaş, kaplumbağa adımlarında hızlı. Neler yaşandı, neler yaşattım, unutulmaya yüz tutmuş film tadında. Dünün yarından tek farkı, hatırlayabildiğim ayrıntıları. Adını koyamadığım bir hayat. Başkalarını şaşırtmak için sandığımdan çıkardığım hüzünler, kendimi kandırmak için hatırladığım mutluluklar. Tam 30 yıl devirdim bu hayatta, asırlar gibi ağır, 30 saniye gibi flu.




Nerede kaybolduğumu, nerede kendimi bulduğumu bilemiyorum. Suyun akışında farklılaşıp, yaşadıkça değişiyorum. Her değişimde, ya kanıyorum, ya kanatıyorum. Sevgiler ekleyip, sevgiler çıkartıyorum. Bazen yok oluyorum, bazen hiç bitmek istemiyorum. Aynı yaşam gibi, durmadan bir şeyler katıyorum. Bazen coşup anlatıyorum herkese, bazense çığlıklarımda susuyorum. Farklı olmadığımı zannederken, farklıların yaşamlarına şaşıyorum. Hayatı ne zaman bildiğimi düşünsem, yeni günün ilk rüzgârında yanılıyorum. Her gece ölüp, her sabah diriliyorum. Koruyorum, dünyaya getirdiklerimi, son nefesimle savunuyorum, onların yıkılmaz kalkanı oluyorum. Sendelediğimde, kendi duvarlarımı, kendim için örüyorum. Muhtaç olduğum anlarda, yardım edecek kadar şanslı olmayı diliyorum. Bazen varlıkları kıskanırken, bazen varlığımı dağıtıyorum. Hala düşüyorum, dizlerimi, kollarımı, kalbimi kanatıyorum. Dünlerimden tek farkı, yaralarımı sessizce sarıyor, kendime, yine kendim sarılıyorum. Yaşıyorum, her gün biraz daha yaşıyorum. 15 yaşın masumiyetinde aşık olup, 60 yaşın dinginliğinde terk ediyorum. Ardımda enkazlar bıraktığımda, kendi makamımda ağıtlar yakıp, her kırdığım gönlün hesabını, yine kendime ödüyorum. Yalnız kalıyorum, ecel gibi kapkaranlık oluyorum. Bulduğum mum ışıklarına, spotlar yakıyorum. Yazıyorum, ardımda tüm faili meçhul suçlarıma şahit, görgü tanıkları bırakıyorum. Bazen kelimelerin sihrini yüceltirken, bazen sadece karalıyorum. Beğenmediğim yazılmamış sayfaları yırtarken, hariçten sesleri, siyah sayfalara akıtıyorum. Artık hiçbir ele izin vermiyorum, gözlerimle severken, gülümsememle kendime kaçıyorum. Ağlıyorum, gözyaşlarımın nefessizliğinde boğuluyorum ve gözyaşlarımdan gurur duyuyorum. Mutlu oluyorum, kıymetini biliyorum sevinçlerimin. Yirmi dört saatte, bir saniye gelen mutluluklarıma, bir ömür boyu sahip çıkıyorum. Mutsuzlukları almıyorum hafıza trenime, en yüksek sesiyle, kalkış sirenini çalıyorum. Ardımda bıraktığım her hüznü, başarıyla alkışlıyorum. Bana kötülük yapanları da seviyorum artık, beni ben yapan gücü verdikleri için, onlara teşekkür ediyorum.

Çocukluğumu, sıkça çıkarıyorum bohçasından, tozlarını silkeleyip, havalandırıyorum, kocaman sırıtıyorum çocukluğuma, aldığı her yarayı sevgiyle öpüyorum.

Dedim ya, tam 30 yıl devirdim bu hayatta, her gün insanı yüceltip, insan olmaya çalışıyorum ve ne mutlu ki sadece ne istemediğimi bilip, istediklerimi yarından diliyorum…

Peki ya sen, sen tanıyor musun kendini?

BİGE AKSOY